VOORBEELD

 

Ik ken iemand van negenentwintig jaar die drie kinderen heeft bij twee verschillende vrouwen. Hij is zeer intelligent, ook een hoog EQ, een narcist en alcoholist. Je kan niet zeggen dat je dit soort mens op iedere hoek van de straat tegenkomt. Hij heeft een goedlopend eigen bedrijf en is eigenlijk al binnen en hoeft nooit meer van z’n leven een dag te werken. Maar hij voelt niks.

Ondanks dat hij veel tijd besteedt aan zijn kinderen doet hij dat omdat hij weet dat dat moet. Als hij echt eerlijk is zegt hij dat hij niet van ze houdt. Dat hij eigenlijk helemaal van niemand houdt, alleen van zichzelf. Hij is niet voor niets alcoholist. Z’n vader was het ook, of is het nog steeds. Toen hij dertien was vond hij z’n vader in z’n eigen stront in de woonkamer toen hij thuiskwam.

Hij heeft niets gezegd, de rotzooi schoongemaakt en hem op bed gelegd. Nooit heeft hij er met een woord over gerept. Wellicht is het toen dood gegaan. Z’n gevoel. Zou het komen door dat het nooit aanwezig was? Of is het vermoord? Wie zal het zeggen. Als ik aan hem vraag of hij gevoel zou willen hebben, zegt hij nee, nooit. Dus ik ga ervan uit dat hij het niet heeft en nooit heeft gehad.